which language to write in?

 Actually as this is raj"s home laptop and they nonstop keep taking passcodes and all  hence on his machine i have installed language keyboard, as for no reason i have to keep changing and buying new and keep repeating this.

hence in english for now.  All know me since maharashtramandal and since before ....anyitme i login my mail account some girls who are in our computer room do it too. why ? i do not know. they are not my kids of any kind. so stop this. why r u doing this? ask subhag oak this question? why ? and if u want to meet me , he knows my home , has been here and taking mine from my home and places u cannot show as your.

We call it "HOME"

Staying at some place , amongst some set of individuals or things. The things tend to grow over you.

May be that's why post vacations or such breaks one tends to get attracted towards , in normal terms what we call it "home" or the place where all this is there , place to "return to" sometimes term is used "family outside family" or " things outside things " etc the "extended circle of return" etc.

Just like when one is used to going to office , schools like places, one tends to see same colleagues , same things around and it forms your circle of "return" . A "miss " and you would notice. Otherwise why would u see individuals clinging to same things for years and years? All per say some or the other way connected to each other.... the invisible bond ... negative or positive ...

House is the word that stands with different meaning , for that matter just the beautiful construction or structure ...

What makes it "Home " is this thinking of " place to return to" ...

If it "dies within" what stays is Simply the structure  .....

Food for laughter :)

 

😊😊😊😊Have we ever thought about these and many such ....

When we keep saying these in repetitive manner what do they turn out to be ?  Add your own LOL :-

- Enjoy .... enjoy enjoy .... does it come to  "End the joy, End the joy , End the Joy" 

-Independence ------- Independence , independence  ... Does it come to " In dependence , In dependence , In dependence ....

ATM: " aati tithe maati" अति तिथे माती  ( "means when u over stretch something for no reason what does that result into")

GOD: " Good Old Days"  

 

When sometimes it Snows in the city:

Sitting by the window , u notice its just that time of the year ...
I think it was really more appreciated when one was never always home.

A sudden break and reason for days off, work off ...
No one would even come to confirm if the reasons given were valid..
It was kind of mutual understanding ....
Ya you all did a bit and now is your time, a little lie with a giggle worked all the time.
As it comes only for a week or couple days....
When it never snows in the city ...

Wind blowing scattering snow everywhere ...
Sometimes as if snow is crossing those empty roads..
Adventurers with precautions and not risking others just doing nearby area fun things..sliding, gliding ,making snowman, skating .. .as if  some hills and areas turned into hiking trails ( as one can see people walking with hiking poles and backpacks and snowshoes on just regular streets)
Kinda interesting ....

Some just hugging cozy pillows , sitting by the fire reading their long on waiting list books, with coffee and some weaknesses ( food wise) or watching their favorite movies ..... time for themselves...

Freaky snowstorm favors all ....
Though some have to make sure veins of city keep running smoothly ( big thanks to them)

The first time of face hitting snow, actually hail cross blowing was on climbing kilimanjaro ...
on the night we climbed more than the previous day, I guess elevation plays major role in all that along with other things.
Cross blowing hail kind which really hits your face ...
Seeing from car the smooth powder feels so nice just blowing around in the coziness and the warmth of the car seat , knowing you are in a box, kinda safe...

 or "safe " might not be the right word..
let's say its a feel good state...

Well like warmth gets appreciated when in cold and true is other way around...
Just like every single thing compliments each other.
If there were no colors .... how would one identify each?
All things have their own charm and standing..

The fluffy cotton candies falling from the sky.
Snow heavy trees, frozen lakes, swollen mountains ready for a roll down...

Short spell of all this feels really nice ....
The more reasons why we have "Seasons"...

गरे खा गरे पोटाला बरे 🤣🤣🤣🤣

🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣

पहिलयांदा एक अखखा फणस गरे खाणय़ासाठी आणला. पिकला लगेच महणून फोडला आणि लहानपणीची गंमत आठवली.😁😁😁😁😁

आठवतं तयाप्रमाणे काही तरी,बहुतेक मंगळागौरी किंवा भोंडला या वेळी पुर्ण नटुन थटुन नाचत नाचत हे गाणं महणायचो.

ईकडे आलयापासून बघितलं नाहीये आणि कोणी करत असतील तर मला माहित नाही. मराठी मंडळात असताना पण कधी कोणाकडून ऐकलं नाही ..असो....

गोफ विणु बाई गोफ विणु
अर्धया रात्री गोफ विणु
गरे खा गरे पोटाला बरे जो खाईल तयाची महातारी मरे
मेली तर मेली कटकट गेली उदया मरायची ती आजच मेली
असं काही एक गाणं होतं.....

तेंवहा हे महणत नाचताना गंमत वाटायची, प्रतयेक गाणयासाठी  वेगवेगळे नाच होते.. काल एकदम अर्थावर लक्ष गेलं, हसून हसून पोट दुखलं..
सजुन धजुन नाचत नाचत टाळया पिटत हे महणायचं 🤣🤣🤣🤣🤣

आता एखादिला नुसतंच 'मर मेले' महटलं तर हा झाला तीचा फुगा आणि मग ढाल तलवार घेऊन तू मला असं महणालीस वगैरे ततसम गोषटि...😂😂😂😂😂

Corona महाराज की जय 🤣🤣🤣

आताशा पळुन जायला जागा  न राहीलयामुळे जरा सगळयांची महणजे जे असं करत होते तयांची फाटली..(escape route गेला) 😂😂

सकाळ पासून अनलिमीटेड कॉफी गेली ( आता बनवायला लागते) कंपनी pantry ही घरची pantry असलेलयांची पंचाईत झाली, ४ वेळा खायला लागते करायचे कोणी , परीवाराचया संखय़ेनूसार
दिवसभर आता तेच चार चेहेरे दिसतात आणि तयांचया अडचणी ताबडतोब सोडवावया लागतात ... ( bigger problem)
रसतयात खूप गर्दि आहे गाडीने प्रवासाचा वेळ गेला आता तो वेळ रिकामा वेळ किंवा खरच जासत काम करणय़आचा झाला आणि असं जर झालं असेल तर खरा working day चार दिवसाचाच झाला. 🤣👌

घरी जागा असेल तर निदान थोडया पालेभाजया उगवणयाचे फायदे कळले..👍
Green thumb since came to USA
Garden

काही अती काम करणारयांना वेळ खायला उठला..😒


आता spring vacation / summer vacation नको ,अजून किती वेळ एकत्र घालवणार असे आततापासून झाले.....🤢🤢

हि लोकं करोनाला शिवया देऊन थकली..

काहींना family time extra मिळाला, hobbies साठी वेळ मिळाला,  👌👌

बाकी सगळं कोणतरी करतं महणून रहाटगाडं perfect चालतं हे कळलं..

who is more important , what is more important समज नाही पण निदान हा विचार तरी आला.👌


added as of 2 /10 /2021

Reading this there were some individuals who took ownership of spreading crap for me and about me .

who ? and why ? just to get self benefited ... why U didn't ask me if u never understood.?

ગુજરાથી-- મરાઠી?

અનેક દઝા અનેક લોકો ઍકચ સવાલ કરશે.. હું મરાઠી હશઉઁ કે ગુજરાથી?
હવે ઍ સવાલ સિંપલ હશે પણ ઍમા જવાખ થોડા ખઠીણ હશે. મારા ળધદા સણાજ છે ગુજરાથી વૈષણવ .
ધણા વરષ પહેલે મારા લોકો ગુજરાતમાં રહતું હતુ. હુ મહારાષટ્રીઅન ગુજરાથી કેહેલાથી છૂં.
ઍ કારણે મને ઢોકલા અને પિઠલં દોનો મળશે. મારા શિક્ષણ મરઠી ભાષા માં થયું.
હુ મંજઈ મા રહતી હતું ઍ કારણે થોડું ગુજરાથી ગમેશ , મારા પપપા ધણા ગુજરાથી ખોલશે.
9 સાલ મારા અમદાવાદમાં ધર હતાં.

હવે ઍ સવાલનું જવાખ પતી ગચું.

____________________________________________

अनेक वेळा एकच प्रशण --तुमही मराठी कि गुजराथी?
प्रशण सोपपा पण उततर थोडं किचकट
आमचा सगळा समाज महाराषट्रियन गुजराथी वैषणव
तयामुळे  मला ढोकळा आणि पीठलं दोनही मधलं उततम मिळतं.. सणवार वगैरे सगळं..
गुजरातशी ancestral connection. मुंबईत रहाणयामुळे गुजराथी थोडंफार कळतं, शिक्षण झालं मराठीत .
बरेच  वर्ष माझे आई  वडील अहमदाबादमधये असलयामुळे दोघांनाही वाचता, बोलता येतं-- वडिलांना जासत बोलता येतं. मला थोडफार येतं..
तयामुळे माझा भारतामधये राजसथान भाग तयांचया बरोबर बघून झाला..

-------------------------------------------------------------------------------------------------

R U Marathi or Gujarati?
The question is simple but answer is not that simple .
Our entire community is called "maharashtran Gujarati vaishanv"
Ancestors came from Gujarat and still have some connections.
I grew up in Bombay hence know bit Gujarati, my education took place in Marathi school.
I get best of both worlds food and ritual wise. My parents were in Ahmadabad for 9 years post my marriage and they can read and father can speak Gujarati better. I can a bit ....

-------------------------------------
(muchos errores --- spanish)
Eres Marathi y Gujarati?
una pregunta esta facil para answer esta un poco deficil
me communa esta conocen "maharashtrian gujarati vaishanv".
Mas anos pasad nuestros ancestors viven en ciudad de gujarat.
Yo vivo en bombay, yo aprendo en la escuela "marathi". Porque yo vivo en "bombay" yo conozco "gujarathi" un poco.
Mis padres viven en gujarat para nueve anos. Mis padres lein y hablan "gujarati " muy bien.

વાતો કરતી ચાય ને પછી ગોતા ખાય..

બધદા સત્રિયા દોપહરમાં કિઠટી પાર્ટીમાં ચાતી હતી. આ વખત કોણા ઘરમાં કયા ચાલસે ધણા વાર્તાલાપ હતાં. ઍખાદ દિવસે ઍક સત્રી ના આવે તો ખધદા ઍની વાતો કરી.

મે તમે ઍક ખબર આપું ઍમાં ધરમાં કયા ચાલસે. બધદાનાં લગતાં આ વાતેં ગ્રુપમાચ રહીશે. અને ઍમાં ખબર ના પડશે.પણ ઍક દિવસે ઍક ચણ બાચારમાં ગયી હતીં ,ભાચીવાલા ઍને રોચના ઓળખતાં હતાં, તો ઍમા પુછું કેમ છો ? તમારી દોસતની કોઈ બીચી દોસત આવી હતી અને તમારે બારે આ કેહેતી હતીં.  હું તમે ઓળખું છું ઍટલે બતાવી હતાં.

ઍના પછી કિટી પાર્ટીમાં હંગામા થયા,  ઍક ઍક ની વાતો બાહર નિકડી. અને પછી ઍક બની દૂસરીની દુશમન...

તમારી દોસત કોણે બીખાની દોસત પણ છે. ઍટલે કોણે પાછાડ વાતો કરતી ચાય ને પછી ગોતા ખાચ.....

घराला घरपण देणारी वयकति

वदनी कवळ घेता
नाम घया श्रिहरीचे !!

अस महणताना रघुची नजर हळुच पुढे वाढलेलया आमरस पुरीचया ताटाकडे वारंवार जात होती, मग हळूच डोळे किलकिले करुन इकडे तिकडे बघुन पुनहा पुढचं....

सहज हवन होते
नाम घेता फुकाचे
जीवन करी जीवीतवा अनन हे पूर्ण ब्रमह.....

पुढचं महणायचया आत रघुचा हात रसात, मग खा फटके नाहितर ओरडा आणि मग कोणीतरी ताट हळुच सरकवायचं पाटाखाली.

मे महिनयाचया सुटटीत आजी आजोबांकडे गेलं कि दोन दोन पाट. एकावर बसायचं आणि समोरचया पाटावर ताट ठेवायचं. बाजूला पाणयानी भरलेलं तांबया भांड प्रतयेकासाठी वेगळं. शहरातून गेलेलयांना शाही ट्रिटमेंट वाटायची.

गावाकडे सगळचं असं मोठया प्रमाणावर असायचं. आंबयाचा रस पिंप भरुन, मे महिनयातली वाळवणं पापड, कुरडया, सांडगे यांची र्पासलं २० एक लोकांना (मुलं, नातेवाईक, मित्र परीवार) सगळयांना पुरतील एवढया प्रमाणावर केलेली.

तयात आजीचं सोवळं ओवळं मग मुददाम तिला छळणय़आत यायचं. ती एकच आवाज लावायची "कार्टया एकडं ये मग दाखवते तुला.."

रघु एक घराला जीवंतपणा देणारं वकतिमतव. तुझयावाचून जमेना आणि तुझयावाचून करमेना टाईप. सवचछ मनाचं, निखळ अंतःकरण असलेलं. तयाचया आईचया भाषेत एक वादळ.
जयात सगळं असतावयसत करुन टाकणयाची ताकद आहे आणि सगळं पुनहा जागेवर आणणय़आची सुधदा.

घरात सगळयांना हसवणे, न लक्ष देताही सगळीकडे लक्ष असणे, कोणी जरा असुखावह दिसला कि तयाला सुखावह करणे हि सगळी करामत तयाला पाठ.
कितीही वांड असला तरी अभयासात एकदम हुशार...सगळयांना एकदम हवंहवसं वाटणारं वयकतिमतव.
काही झालं तरी संधयाकाळी शुभंकरोती, पाढे , रामरक्षा सगळं महणायचा.  तसं सगळयाच नातवंडांना सगळं तोंडपाठ.

आजी संधयाकाळी शंभर देवळात जाऊन यायची , मग सगळय़ा नातवंडांना बाजूला बसवून कचच पान खलबततयात कुटत आज देवळात काय गोषट सांगितली ती सगळयांना ऐकवायची. रघुचे सतरा प्रशण, आजीला माहित नसलं की उदया विचारुन सांगते महणून टाळायची, निदान टाळणयाचा प्रयतन तरी करायची.
तरीपण हा चिवट जातीचा विचारत राही..

असा हा रघु
प्रतयेक घरात एक रघु हा असतोच... घराला घरपण देणारा.....तुमचयाही असेल...

आमचा तो बाबया

सथळः एक घर
वयकतिः एक जोडपं, तिन मुलं, सधया घरी रहायला आलेले अणणा व काकी

पहाटे पहाटे मोठ मोठय़ांदा गुळणयांचा आवाज आला, अणणांना लवकर उठायची सवयं. ते चमकून गेले बघायला काय प्रकार आहे. तर बाबया (तयांचया भाषेत जोडपयातला नवरा होता तयांचा बाबया)

तर बाबया सारखं गळणारं नाक पुसत गुळणया करत होता. अणणा काही बोलले नाहित पण तो दिवसभर काय करतो ते नीट बघत राहिले. साधारणतः रोजचा तो बरा होईपर्यंतचा हा घरातला दिनक्रम:😁

- पहिलयांदा तयाने केलया गुळणया
- नंतर काय तर एका मोठया भांडयात पाणी गरम करुन घेतली वाफ🍜
- मग आलं टाकून पयायच पाणी उकळून थंड करत ठेवलं
- मग गवती चहाची पानं टाकून चहा केला

वरती काकी उठलयावर बातमी दखखन पर्यंत पोचली, बरेचसे नातेवाईक डॉकटर  मग तर......

-होमीओपथीक औषध झालं
- मग कोणी सांगितलं या अॅलोपथीचया गोळया खा
-काही फरक पडेना-- मग आता आर्युवेदिक....
-मग प्राणायाम वगैरे रोज चालूच होतं, ते आलयाच पाणी देखिल...

😟काकी सारखया हे देऊ का खायला ते करु का महणत सारखया मागेपुढे फिरत होतया.

हा सगळा वेळ बायको मुलांच, घरचं, नोकरी सगळी कसरत सांभाळत होती, एवढच कि हे वरच सगळं झेलणयातून यावेळी तिला ब्रेक होता..

ती घरी आलयावर याला काहीतरी महान झालयं असं करुन तयाला बेडवर झोपायला लावुन गरम पाणयाची पिशवी देऊन भेटायला आलेले नातेवाईक, सगळे रोज कोण कोण येणारे असे चिंताक्रांत बसलेले, तयात काकी रोजचा रिर्पोट दयायला ततपर, काल किती नाक गळलं,काय खाललं, काय केलं, कोण कोण भेटायला आलं , कोण नाहि आलं.

शेवटि काही दिवसांनी थांबलं एकदाचं ते नाक... हुशश पुनहा गळती चालू होईपर्यंत.... 😓

आता एखादयाला घरात झालं कि कुणाला  ना कुणाला तरी होतच, यावेळी सुनबाईंची टर्न आली...

रुटिन आपलं चालू, कशात महणून खंड नाही. थोडा ताप यायला लागला महणून थोडं औषध घेतलं
अणणा शांतपणे रोज बघत होते, काकीकडे रागीट नजरेने बघत सूनबाईला महणाले "आमचा तो बाबया अगदि नावासारखाच बाबया आणि दुस-याच ते कार्ट "

आज तू जरा बस आणि हा घे मी केलेला चहा..... 🙏

भाषेचे उदयोग

भाषेचे उदयोग:

😁😁😁😁😂😂😂😂

नुसतं आठवूनचं आधीच् हसायला आलं. गेले दोन वर्ष नवीन भाषा शिकायला सुरुवात केली. 'spanish' आणि आताशा जरा 'german' ( german एक शबद महणजे South indian लोकांनी नाव सांगणयासारखं लांबलचक..
उचचार तर बघायलाच नको,मी एक वाकय महणेपर्यंत ट्रेन निघून जाईल, मजल अजून फारच abcd सारखी आहे)

भाषा शिकणे हि एक कधीही न संपणारी संततधार गोषट...पहिलं वर्ष जरा अगदिच तया लोकांसाठी किरकोळ पण आपलयासाठी डोंगर चढला असं वाटणारं..

आता थोडफार शिकलयानंतर, प्रशण होता तो महणजे थोडफार लिहीता वाचता येतयं पण बोलायची practice विशेष नाही. चानस मिळाला , प्रथम कोलंबीया ट्रेक मधये आणि नंतर मेककसिको मधय़े..

आता माझा शबदकोश आणि या नवीन भाषेचा वयासंग एवढा नाही, पण प्रसंगी वेळ निभावून नेणय़ाईतका कामी आला...तयात एवढ फआसट बोलता येत नाही.. मग 'despacio' 'no comprendo'
हे दोन शबद महणजे घोषवाकय...तातपर्य़ संथ गतीने बोला , मला कळलं नाही आणि मी Spanish बोलणयाची practice करत आहे .. 😂

काय मजा.. हॉटेलमधय़े, टॅकसीमधये सगळीकडे गपपा तर मारलया ,नाही कळलं तर विचारलं हे कसं महणायचं? सगळे सांगायचे.. real time learning😁
तयांना पण गंमत...

एक एक गमतीशीर अनुभव.... continued....

शिकताना ३० पर्यंत नंबर शिकणयात आले, पुढचे अजून चालु आहेत... ३० चया पुढचा नंबर आला कि मी आपली एक एक आकडा वेगळा महणून मग परत हाताची बोटं दाखवून नककी हेच महणताय नां विचारुन घयायचे, महणजे ६० महटलं की माझं आपलं (seis cero-- महणजे सहा वर शूंनय) comedy for them but कामचलाऊ माझयासाठी. नंतर तयांना पण मी सांगीतलं मला ३० पर्यंतच नंबर येतात ,मग ते पण हे सगळं करायचे आणि तयांचया भाषेत तो नंबर कसा महणायचा ते सांगायचे.😊

आता भाषा महटली की बरेच समानार्थी शबद, slang हे आलचं ..सगळं कुठं आपलयाला माहित असणार?
एक बाई तुला Spanish कळतं हे वाकय बोलुन पळाली, महणजे एवढे दिवस ती काय बोलत होती हे मला माहित होतं हा तिला शॉक वाटला. 😊😁
मग कितपत कळतं, महणजे असं असं बोलायचं नाहि महणजे कळणार नाहि हे planning...

थोडि का होईना पण एखादया देशाची भाषा शीकून तिथे फिरणयात गंमत येते.




 

खजिना

खजिना :

नवीन वर्ष नवीन काहीतरी.....असं महणताना एक महिना उलटला सुधधा. नवीन वर्षात नवा "पण" घेतलेली निदान अजूनतरि रोज 'gym' मधये दिसतात. यात नवीन काही नाही ...हे आपलं दरवर्षीचच् ठरलेलं.
सायकलच चाक फिरतं तसं तेच चक्र.

नवीन दशकाची सुरुवात पहाटे पहाटे सुर्योदय बघणयात आणि समु्द्रावर चालताना २०१४ सालापासूनचा आढावा घेणयात गेली. बहुतांशी अशी वाकय आता आपण उतरणीला लागलो महणजे सगळं संपलं असं कायम सवतःला बजावत राहणा-यांकडून ऐकायला मिळतात. ते काहीही असो.. माझयासाठी माहित नाही का ते, पण गेले सहा वर्ष काहितरी उफरट कारण आहे.

नंतर ATV dirt riding, रात्रीचया वेळी प्रथमच केलेली zipline आणि बरेच काही उपदवयाप करणयात नवीन वर्षाचा पहिला दिवस गेला. खास काही नाही पण आठवणींचया ओंजळीतून चाळताना माझा जूना 'blog" दिसला आणि २००५,६,७ नंतरहि केलेलया खूप गोषटि ......परत एक नवीन सत्र चालू झालं आणि तो परत उघडला.

************************

🕮 असच आपल काही तरी बोलणं होताना एकीला तोंडावर विचारलं , तर तीचं उततर -- तुला असं का वाटतं ? (बाोलणयाचा टोन ऐकुन लगेच समजलं कुठुन आलं ते) लगेचच कळलं सधया व.पु.काळे यांच भांडणय़ाचे विवीध प्रकार ऐकणं चालु आहे. कायम लक्षात रहाणा-या गोषटी हासरे दुःख, भदे वगैरे..

लहानपणापासुन बरीच पुसतकं कोळुन पयायली.शाळेत असताना एक वाचनाचा तास असायचा, घरी 'times of India reading was compulsory" (to improve spoken english and otherwise), वाचनालयातून पुसतके आणणे, नंतर ब्रिटिश LIBRARY, मग डिजीटल मिडीया ( internet and all related things) , आता अमेरीकन वाचनालय....

शाळेत बक्षिस महणून कायम पुसतकं मिळायची, शेवटि बाई विचारायला लागलया कोणतं पुसतक नाहिये ? डिजीटल मिडीया खुप छान आहे, तरी पण नवीन को-या पुसतकाचा वास....

शाळेत गोषटि सांगणा-या बाईंचया तासाची आतुरतेने वाट बघायचो (गाडगीळ बाई) Ann frank शी ओळख तिथेच झाली ( अॅमसटरडॅम मधये फिरताना हया आठवणी ताजया झालया. एखादया ठिकाणी जाणय़ासाठी आपण वेळ आणि पैसा गुंतवतो आणि मग कोणाचया तरी सांगणयावरून आपलीच टि्प कशी खराब करावी हे ठरवतो, या पेक्षा दूसरा मु्र्खपणा नसावा. सांगणारे ढाक सांगतील, तयांच काय जातयं...)

ब-याच मिळालेलया पुसतकांमधये या एका पुसतकाशी एक वेगळीच बांधीलकी झाली "रारंगढांग" ( अतयंत उतसाही वयकति, आपण जे काही शिकलो ते अमलात आणणयासाठी झपाटलेली)
कदाचित दहावी नंतर खरं तर भोसला मिलीटरी सकुल मधये जायचं होतं (हया सगळय़ा गोषटी नेहेमी एकत्र येतात -- दहावीची परिक्षा, scholarship exams, आणि बरेच काही, नाही जाता आलं..नंतर ब-याच मुलांना नातेवाईक वगैरे यांना सांगितलयावर काही जणं गेली) आणि शाळेत असताना या पुसतकातून पहिली हिमालयाची आणि ब-याच नवया गोषटींची ओळख मिळाली. एका वेगळया अनोळखी विश्रवात नेणार पहिलं पुसतक, महणूनहि असेल.

एक नविन विश्रव उघडणयाची क्षमता असलेल सुंदर माधयम "पुसतक" 📚 ...

ओळखिचे अनोळखि..

२००८ .....
ओळखिचे अनोळखि..

वॉक घेण हे आजकाल फॅड झालं आहे॰ काही जण वैदय़कीय सल्य़ामुळे तर काही आपलं आणि आपल्य़ा पार्टनरच अंडरस्टँडींग वाढाव यासाठी तर काही हिंदी सिनेमे बघुन उत्साहीत झालेले दिसतात. पण फॅशनमुळे का होईना थोडस स्वतःसाठी काहीतरी चांगल केलं जात.

कारण कोणतहि असलं तरीही एका त्रयस्थ दृष्टीकोनातून हे सगळं पाहताना गंमत वाटते.

एक परीक्षण --  

म्हणजे कायॽ  
गोष्ट सांगायची झाली तर सुरवातीला खुप हौशीने वॉकला जाऊयात असे ठरवून एका रीव्हर टे्लवर जाण चालु केलं.

आपण ---

सगळच् नवीन ---

वॉकला जाणं...

इतका वेळ कोणत्यातरी विषयावर बोलणं...

लोकं जी दिसतात...

नैसर्गिक सौंदर्य...

चाललेले अंतर...

लागलेला दम...

नंतर घरी जाऊन जेवण बनवण्याचा आलेला कंटाळा आणि त्यामुळे ऑर्डर केलेले जेवण...

दुस-या दिवशी दिसलेला नवीन उत्साह (ऑर्डर केलेले जेवण हे कारण नसावं) ...

सुरवातीचे काही वॉक हे निसर्गसौंदर्य आणि आजुबाजूची घरे पाहण्यात म्हणजे नदि‚ झाडे‚ ससे‚ कधीतरी साप‚ किडे डास‚ बदकं‚ बगळे बघण्यात गेले॰ बाजूचे गवत खूप वाढले आहे‚ आता झाडांना फुलं आली आहेत आणि फळही लवकरच येतील॰ हे चेरीचे झाड आहे असे वाटते‚ पक्षी खूप छान आवाज करत आहेत‚ हा रस्ता किती लांब जातो‚ ही नवीन घरांची कॉलनी कुठेशी आहे वगैरे...

जाता येताना काही लोक दिसायची पण ऐवढच एक समाधान होत की ओळख नसली तरी रस्त्यावर आपण सोडून कोणीतरी आहे.

मग हळूहळू निसर्ग संपत्ती संपल्यावर आजू बाजूची लोक बघण्यास सुरुवात झाली, त्यात मग हिचे कपडे कसे आहेत, तो बघ कसा चालतो, त्याचे बूट कोणत्या कंपनीचे आहेत, हि पुढे बघितलेली लोक किती विरुद्ध आहेत त्यातल्या त्यात सुधृड वयक्तीच्या हातात छोटा कुत्रा आणि लुक्कड च्या हातात मोठाला कुत्रा (त्याच्यावर वेळ अशी आली कि तो कुत्र्याला फिरवतोय कि कुत्रा त्याला हा प्रश्न आपल्याला ), ह्या बाईनी तिच्या कुत्र्याची "शी" उचलली नाही.

मग स्लीम ट्रिम मुली पळताना (ह्यांना आता आजून किती स्लीम व्हायचं आहे हा प्रश्न) आणि मग क्षणिक आपला परीक्षण कि आपल्याला अजुन दिल्ही खूप दूर आहे हि जाणीव (कधी जाणार हे खाल्लेले idaho बटाटे आणि cheese ) ... गेट motivated ..................गेट motivated ....असं म्हणून चालण्याचा जोर वाढवणे ....    

मग मधेच ह्या ट्रेल वर देसी खूप आहेत हे निरीक्षण ... दोन देसी माणसं एकमेकांना दिसली कि पहिले म्हणजे आपले कपडे तिच्या पेक्ष्या बरे आहेत कि नाहीत हे पाहणं, ते पाहताना नवऱ्याला complain करण कि मला असा top हवा आहे आता या इंडिया ट्रिपला घेवू..

मग आपण बघितलच नाही असं वागणं ... हे अगदि noticeable असतं... कधीकधी न केलेलं संभाषण हे बघण्यासारखं असतं .. असो !!   

आपल्यातला बदल :-

कपडे थोडे change झाले.... घाम न येणारे आणि कमी थंडी वाजेल असे  

बूट नवीन घेतले ... चालायला उपयुक्त

कमरेचा बेल्ट घेतल्यामुळे पाण्याची बाटली कोणी धरायची हि कटकट  गेली आणि थोडेसे खाणे हि त्यात ठेवता येते त्यामुळे तू खूप लांब गेलास आणि मला भूक लागली वगैरे तत्सम भांडणे टळली

बरेच लोक show dog  घेवून चालताना दिसायचे, मग हळूहळू मालक आणि त्याचा कुत्रा हे लक्ष्यात राहू लागलं... एक जण तर दर अर्ध्या तासांनी त्याच्या कुत्र्याला चालायला न्यायाचा. तो कुत्रा घोड्याच्या चालींनी चालायचा . show करून करून कुत्र्याला चाल पण विसरली होती.

बाकीचे कुत्रेवाले --- काही काही कुत्रे खूप groomed म्हणजे manicure केलेले पण असतील ... season बदलला त्या प्रमाणे त्यांचे कपडेही... कुत्रे कपडे घालतात हा जरा नवीन concept वाटला ..

एका बाईचा कुत्रा तर मोजे घालून आणि कानटोपी घालून चालत होता (तो घसरत होता snow वरून, त्याला हि वाटत असेल का हे अत्याचार माझ्यावर )... असं काही बघण्याची  सवय नसल्यामुळे किंवा दुसऱ्याच्या भावना न कळल्यामुळे   पहिली प्रतिक्रिया हि हसण्याची असायची .. पण मालक समोर हसता येत नाही म्हणून "दाबून दाबून" हसणे किती कठीण असते हे तेंवा समजले.😊

आता तर कोणत्यावेळी कोण कुत्रेवला कुठे भेटला पाहिजे या पर्यंत मजल गेली आहे... mile post आमुक च्या इथे हा माणूस दिसेल किंवा आता आपल्याला हा कुत्रेवला क्रॉस करेल वगैरे...

एका दिवशी   mile post  बदलला कि आपण उशिरा आलो कि लवकर ते हि कळते.

ते हि असच  काही म्हणत असतील... who  knows 

मजल थोडे smile , hello , गुड मोर्निंग म्हणण्या पर्यंत गेली आहे .. म्हणजे ते हि आपला काहीसा reference ठेवत असणार असे कळते . म्हणजे :- आज हि दोघं दिसली नाहीत .. हि आता थोडी बारीक वाटते वगैरे ... 

असे हे ओळखीचे अनोळखी ...

तेवढाच एक दिलासा असतो एका वेगळ्या देशात  .... आपल्याला पण कोणीतरी ओळखत... 

आपल्यातला बदल :-

सुरुवातीचा walk हा आता मी walk आणि हा walk other day यात तफदील झाला आहे ..

प्रश्न हा कि आता बोलणार कोणत्या विषयावर सारखं सारखं आणि दोन तास ???

थोडे दिवसांनी मलाही कुत्रा घेतलेला कोणी पाहिलं तर नवल नाही😁

हे होण्याच्या आधी ....

आता नवीन उपक्रम म्हणजे नवीन ट्रेल शोधणे आणि पुन:च्छ "हरी ओम" करणे😁

कीप healthy ,  कीप smiling , कीप walking...... (written in 2008 )

लकी चार्म

काल सकाळी स्नेहाचा फोन आला .. 'घरी आहेस का?'; म्ह्टलं, 'हो, का गं?
म्हणाली 'मी पाच मिनिटांत पोचते', म्ह्टलं 'बरं'.
तिच्या या अशा अचानक आलेल्या फोननी मी जरा गोंधळूनच गेले होते. मनातच म्ह्टलं 'काय झालयं कुणास ठावुक, आल्यावर विचारीन...'
ती आली, सगळं घर रिकामं असताना तिच्या नेहेमीच्या ठरलेल्या जागी जाऊन बसली.
मी विचारलं 'काय झालं?"
म्हणाली मी इथे फक्त शांत बसायला आली आहे, काही विचारु नकोस.

जाताना फक्त एवढचं म्हणाली 'तुझ्या इथे आल्यावर घरी आल्यासारखं वाटतं, इथे आल्यावर मला डिसीजन घ्यायला सोप जातं"

झालं ती घरि गेली सुद्धा. पुढचे सगळे दिवस जणु काही झालचं नाही अस तिच वागणं.
------------------------------------

आपल्या सर्वांचा एक कंफर्ट झोन असतो [आपण मानलेला, बनवलेला, किंवा असलेला] जिथे जावुन आपली पोझीटिव्ह विचार शक्ति वाढते, निदान आपल्याला तरि असं वाटत असतं . हे खरंच असं असतं का मानसिक असतं हे ठावूक नाही पण प्रत्येक व्यक्तिची एक खास जागा, वस्तु, असं काही तरि असतं ज्याला कधी कधी लकी चार्म असं आपण म्हणतो, ज्यामुळे आपण जे काही करु ते खात्रीने चांगलेच होणार असा आत्मविश्वास आपल्यात येतो. कदाचित आपणच आपल्याला आधार कसा द्यावा यासाठी आपल्याच मनाने बनवलेली ही एक सोय असेल.

ती......

कधी निखळ ह्सणारी, कधी अंतरमनाला हलवणारी, कधी खुप विचारी बनवणारी, लागेल तेंव्हा धीर देणारी, काही नाही विसरुन जा असं समजावणारी 'ती'...
तुमच्या आपल्या सर्वांमध्ये वावरत असतेच...
वाट बघत असते कधी मी मुक्त विहार करीन याचा...तिला बाहेर यायची खुप इच्छा तर असते, पण न येण्याचीही तितकीच कारणं असतात....
काहीच जमलं नाही तर मग एकटीच बसून राह्ते मनाच्या एका कोप~यात...
सुटकेची वाट पहात.....
याचा अर्थ ती खुप असहाय आहे असंही नाही...
कधी कधी ती स्वत:हूनच हा मार्ग स्विकारते, छान वाटत थोडस आपल्यातच राहणं...
आपण मात्र गरजेच्यावेळी फक्त 'ती'ला हाक मारतो. पण 'ती' मात्र एखाद्या विश्वासु मित्रासारखी आपली नेहेमीच मदत करते...

पाऊस

पाऊस असं नुसतचं म्ह्टलं तरी वा~याची एक झुळुक अंगावरुन गेल्यासारखं वाटतं. भारतातल्या पावसाचं काही निरळचं असत. पाऊस येणार अस सांगणारा ढगांचा काळोख, जोरदार सुटलेला वारा, अग दोरीवरचे कपडे काढ ह्या हाका, गच्चीत काही ठेवलय का? एवढं म्हणेपर्यंत पडणारे सुरवातीचे टपोरे थेंब आणि त्यांबरोबर सुटलेला मातीचा सुगंध; सियाटलमध्ये तो कितीही प्रयत्न करुन मिळत नाही. कसं आहे ना, ग्रुहीत धरलेल्या गोष्टी नाही मिळणार हे कळल्यावर किती बेचैन होतं.

पहिला पाऊस असेल तर रस्त्यावर लोकांची होणारी तारांबळ आपण सगळ्यांनी अतिशय मजेनी पाहीली असेल. धावत धावत दुकानाचा आसरा घेणारे काही व त्यांच्याबरोबर आडोशाला आलेली कुत्री आणि मग कमीत कमी जागेत एकमेकांना न चिकटता पर्स, साडी आणि हातातलं सांभाळणा~या. उलटी झालेली छत्री सरळ करण्यात आपण भिजतोय हे विसरलेले काही, नेमका पाऊस जोरत आलाय आणि संध्याकाळी ट्रेन्स लेट झाल्या आहेत आता आपला मुलगा / मुलगी घरी कधी आणि कशी येईल या विचारांनी गैलरीत वाट बघत बसलेली आई. शाळेसाठी नवीन रेनकोट, गमबूट खरेदिसाठी उत्सुक चिमुरडी. गरम गरम बटाटेवडे खाण्यासाठी वडापाव सेंटरमध्ये झालेली गर्दी. शी ग बाई! त्या मंडईत किती घाण आणि कचया॓चा वास आहे, चिखलात भाजी आणायला नको वाटतं असं म्हणत खरेदि करणा~या बायका. काय गं, भाजी एवढि महाग ? असं विचारल्यावर नाशिकला खुप पाऊस झाल्यामुळे नुकसान झालं असं दर पावसाळ्यात उत्तर देणारी भाजीवाली हे सगळं आपण सर्वांनीच अनुभवलेलं.

पावसात समुद्र बघायला खुप मजा मग तो वरळीला असो, गेट वे औफ़ इंडीया असो किंवा अलिबागचा असो ते उसळ्णारं पाणी भल्या भल्यांच्या मनात धडकी भरवायचं. बच्चेकंपनी दिसेल त्या डबक्यात कागदाच्या होडया करुन सोडण्यात गुंग असायची. काही टारगट पोरं मुद्दाम अंगावर पाणी उडवायची. सर्वात जास्त मजा रिक्षा किंवा पाणी भरलेला ट्रक खड्डयातून जाताना असायची आणि मग म्युनिसीपालटीच्या कृपेने 'रस्त्यात खड्डे की खड्डयात रस्ते' असं म्हणायची वेळ यायची.

भारतात, सगळ्यांनीच नोटीस केलयं का माहीत नाही, पण पावसाची वातावरण निर्मीती खुप छान असते. सरळच म्हणायच तर संध्याकाळी ६.०० वाजता विविध भारती रेडीओवर लागणारी सर्व गाणी पावसाची.... घन घन माला, आला पाऊस, घनं ओथंबून येती, नभ उतरु आलं, गारवा हे मिलींद इंगळेनी गायलेलं गाणं, ते सर्जा पिक्चर मधलं गाणं आत्ता मला आठवत नाही पण नेहेमी लागतं. मग चालु व्हायची लहान मुलांची गाणी सांग सांग भोलानाथ, वगैरे. एफ. एम.च्या जमान्यात म्हणजे आम्ही कौलेजमध्ये असताना 'बोस्को टुनाईट' असा काहीतरी कार्यक्रम लागायचा त्यात तुम्ही कोणालातरी गाणं डेडीकेट करु शकत होतात. तेंव्हा ईंग्लीश रोमांटीक गाणी लागायची, पाऊस हा नेहेमीच प्रेमळ भावत यायचा. आता रेडीओ मिर्ची जमान्यातही त्याच स्वरुप काही वेगळं नाही.

आपल्या सर्वांना हा अनुभव नक्कीच असेल पावसात का कुणास ठावुक लोकं खुप मदत करणारी बनतात; मग ते ट्रेन्स मध्ये असो किंवा तो गावाकडे आलेला पूर असो किंवा कुठेही कोणीही अडचणीत असोत, बहुतेक पाऊस स्वभावातही प्रेमाबरोबर गारवा घेऊन येतो.

पाऊस आला की पुणे मुंबई प्रवासाला खुप मजा यायची. आत्ता हायवेमुळे गावं जवळ आली पण ती मजा गेली. बदलापुर पासून हिरव्यागार टेकडया दिसणं चालु व्हायचं, कर्जत आलं की गरम बटाटेवडे आणि चहा घ्यायला ही गर्दी, मग पुढच्या सर्व प्रवासात निसर्गाचच साम्रज्य दिसायच. लोणावळा खंडाळा परिसरात घाटात दिसणारी माकडं, असंख्य धबधबे, त्या ओल्याशार गवतावरुन गाल फिरवावा असं वाटण्या इतपत सुंदर मऊ मखमली हिरव्या गच्च टेकडया, वा~यामुळे खिडकीतून अंगावर येणारे पाण्याचे शिंतोडे, बोगद्यातून जाताना अंधाराचा होणारा परिसस्पर्श. एक सुखावणारा अनुभव. रेल्वेमधलं आम्लेट इतर कधीही एवढं चांगलं लागलं नसेल.

या दिवसांत सहलीला एक आगळीच गंमत येते. आम्ही मैत्रीणी बदलापूर डैम, कोंडेश्वर, नेरळ, झेनीथ फौल्स, बारवी डैम, भंडारदरा धरण, अलिबाग, माळशेज घाट अशा ठिकाणी मजा करायचो. पुण्याला गेल्यावर हमखास सिंहगडाची फेरि व्हायची आणि लांबची म्ह्टलं तर भिमाशंकरची. धुंवाधार पाऊस, घाट, असंख्य धबधबे, दुथडी भरुन वाहणा~या नद्या, वाटेवरची गावं, हिरव्या कमानी केलेली रस्त्यावरची झाडं, डोक्यावर इरलं घेऊन शेतात पेरणी करणारे शेतकरी, रस्त्यातले धाबे, उन पावसाचा चाललेला लपंडाव, असे प्रवासातले असंख्य दुवे हरवलेल्या गोष्टींची वारंवार आठवण करुन देतात. भारतातल्या प्रवासात वाटेत कोणीच दिसत नाही आणि आपणच चाललोय, सर्व दुकानं बंद अस चित्र कधीच दिसत नसेल. तीच एक तिथली गंमत आहे.

असा हा पाऊस जसा तहानलेल्या मातीला नवजीवन देतॊ तसाच शिणलेल्या मनाला गारवा देतॊ. काल श्रीधर फडक्यांच 'ऋतु हिरवा ऋतु बरवा' हे गाणं ऐकताना सहज सुचलं म्हणून लिहीलं. मग कशी काय वाटली भारतातली पावसाळी यात्रा? तुम्ही पण आठव्णींत नक्कीच चिंब भिजला आसाल!

Published in SMM 2006 magazine SARATHI [ well I wrote it uder "Paus" and u might find "Rutu hirava" title etc (added this  2 /11/ 2021) ]

Post BMM convention 2007

Used to have another blog still have it private, copy pasted from it:-

(Note to self) 

Well it’s been couple months since the event happened, but didn’t get much time to put it to words. It was Marathi people convention involving people from all over USA and India. For past couple years the prep work was going on for this event and finally all our sweat equity was worth while. The event was Great , really well appreciated and done…

Some personal highlights would be:-

Got the opportunity of becoming Master of ceremony on the main stage for the first day of the event (capacity 3000 audience) for entire afternoon session and on the mini theater for next two days (capacity 1200 audience) afternoon sessions & morning. It was nice experience and feedback received was very encouraging and got many compliments actually from experts in this field too… Well have given speech for people but not something this real time and among all odds major being very dim lighting for podium for reading. Had done plenty stage things when  was vice president and otherwise ( antakshri hosting vaibhav ekbote will rem that well, vadyavrunda mc and things , shwass movie.. list of things done when was on committee and introduced many new concepts ) It’s prior experiences (given i had my own business & stage ability school college times , otherwise etc ) which makes U able to handle such situations swiftly when very small or no help is available, but one person really came through during this !!!!!!! thnx….

Being on the programming committee in one of lead role along with jyoti tai and sucheta & had kind of nice things from them too. There were plenty others and interactions with them taught each time new thing. Also headed the Talent transfer ekankika competition event from our side for which went all the way to Chicago to encourage participants & getting them to convention and met many well known people like , Dr. mohan agashe, alankar joshi, pallavi ranade. The journey for the competitions was something new too, working with people who have accomplished so much in their lives and weekly concalls with them for a year, so much learning opportunity. Even being person without that aura was never made to feel that way. (in the past did do vice presidency of Marathi mandal and editorship of magazines for two year….) The hospitality at Chicago mandal was awesome and two lines on stage were received very well. The encouragement from dignitaries was real thing and thanks to ashish chaughule and others for that.

Well to add to it also got chance to perform in drama in opening ceremony on main stage (though two lines &  they did come in at last minute), which was added bonus. It was after long time that I performed on stage in drama, was very active in the past & had participated in fashion shows, drama, dances in school /college time, was wonderful to re-live memory.

The original theme “he bandha reshamache…” I suggested didn’t make it to the convention theme but did make it to the program on the minimee. The explanation and the moral behind the theme got much appreciation. thanks

Overall re-discovered many lost aspects of my personality: - writing, performing, presenting etc.  added extra including conflict management, team building, many other things..

Thanks to all. It was all collective efforts for the success.

व्यक्ती

माणसं ओळ्ख्णं हे एक 'स्कील' आहे; सगळ्यांनाच ते जमतं अशातला भाग नाही कदाचित म्हणूनच 'काश मला याचा स्वभाव आधी कळला असता तर... मी अमुक अमुक गोष्ट याच्याबरोबर केली नसती' अशी वाक्यं वारंवार आपल्या कानावर पडतात.
या मागची कहाणी साधारण सारखीच असते. दोन व्यक्ती जवळ येतात, त्यांचे विचार जुळ्तात, काहीतरी एकत्र करुया असं ठरतं, केलेलं काम यशस्वी होतं आणि मग ठिणगी पडते. या मागची कारणं काहीही असतील.......म्हणजे काम करताना एखादा दुसरयापेक्षा जास्त हुशार आहे असा अनुभव येतो; मग त्याला वाटतं की काम तर मीच केलं मग फुकटच क्रेडिट घ्यायला हा कशाला? किंवा कोणीतरी तिसरच गोष्टिसारखं दोन माकडांच्या भांडणाचा फायदा घ्यायला येतं, खुप जास्त पैसे मिळ्तात आणि स्वभाव फिरतात...म्हणजेच काहितरि आपल्या मनासारखं झालं नाही की अशी हळ्ह्ळ व्यक्त करणारी माण्सं दिसून येतात.
कदाचित परिस्थितीनुसार हे सर्व विचार चूकही नसतील. जेंव्हा जेंव्हा कोणत्याही गोष्टिला फायदा किंवा नुकसान जडतं तेंव्हा तेंव्हा अशी परिस्थिती निर्माण झालेली दिसते. पण याचं रुपांतर कुटिल कारस्थान गडण्यात झालं की मग सारासार विचार करण्याची क्षमता संपते आणि आपण खूप खालच्या पातळीवर येतो. हेच एक टाळ्णं अतिमहत्वाचं!

 

[added 2/11/2021 : many such fill ins in Sa.na. vi. vi seattle mm magazines] mostly situational, based on thing happening that time around  and when U design entire thing ... apart form your articles, writing peoples sent articles, and other design etc things .... more is in Reflections blog "experession-within"]